Emissiegraad en warmteweerstand van een reflectie-isolatie

Twee grootheden, twee verschijnselen

De warmteweerstand beschrijft hoe moeilijk warmte een materiaal door geleiding doorkruist. De emissiviteit beschrijft het vermogen van een oppervlak om infraroodstraling uit te zenden. Het eerste gaat over dikte, het tweede over oppervlaktetoestand. Ze zijn niet vergelijkbaar en vervangen elkaar niet.

Wat een lage emissiviteit zegt

Een oppervlak met een emissiviteit van 0,9, zoals verf of pleister, straalt bijna alles uit wat het opneemt. Een oppervlak met 0,053 straalt daarvan zowat niets uit: het kaatst terug. Dat mechanisme, en niet de dikte, verklaart het gedrag van een reflecterend product onder een bezond dak.

Hoe wij ze meten

De emissiviteit van R'BULL Pro 13 wordt gemeten volgens ISO 22097:2023 en aangegeven op 0,053, met een S-factor onder 0,03. Wij publiceren de gemeten waarde en geen afgeronde: de normatieve afronding geldt pas onder 0,05, wat hier niet het geval is.

De voorwaarde zonder welke niets hiervan werkt

Een lage emissiviteit werkt alleen tegenover een luchtspouw. Tegen een wand gedrukt kaatst een aluminiumzijde helemaal niets meer terug: ze geleidt. Dat is de eerste oorzaak van teleurstelling met deze producten, en ze ligt bij de plaatsing, niet bij het materiaal.

De plaatsing en de behandeling van de luchtspouwen staan op de pagina over de uitvoering, en de producteigenschappen op de pagina R'BULL Pro 13.

Waarom een gemeten waarde meer waard is dan een beweerde

De emissiviteit van een aluminiumzijde hangt af van haar oppervlaktetoestand, en dus van de kwaliteit van de folie en haar bescherming. Twee producten die op elkaar lijken kunnen op dit punt duidelijk verschillen. Daarom publiceren wij een in een laboratorium gemeten waarde, met haar methode, en geen theoretische materiaalwaarde.