Een verwarming naar het voorbeeld van de zon

Wat we van de zon overnemen

Slechts drie dingen. Een bron die bovenaan zit, een zeer groot uitstralend vlak, en een gematigde oppervlaktetemperatuur. Die drie kenmerken volstaan om binnen het gevoel van een zonnig terras in de winter na te bootsen.

Wat we niet overnemen

De intensiteit. De directe zonnestraling is veel krachtiger dan wat een plafond kan uitzenden, en dat is ook niet de bedoeling. Een binnenbron zoekt een zachte en blijvende warmte, geen plaatselijke piek.

Waarom de hoge plaats telt

Neerwaartse straling bereikt de schouders, het hoofd en de vloer, dat wil zeggen de vlakken die het gevoel bepalen. Een laag geplaatste bron ziet maar een deel van de kamer en laat thermische schaduwen achter de meubels.

Waarom het grote vlak telt

Hetzelfde vermogen verdeeld over twaalf vierkante meter geeft een lage oppervlaktetemperatuur. Dat is wat de hete punten wegneemt, het brandgevoel van dichtbij en de storende convectie langs de wanden.

Wat de bewoner voelt

Een warmte die van overal boven komt, zonder aanwijsbare richting en zonder luchtbeweging. De luchttemperatuur kan één of twee graden lager blijven voor hetzelfde comfort, wat je rechtstreeks op het verbruik afleest.

De grens van de vergelijking

De zon laat zich niet regelen. Een stralingsplafond wordt daarentegen kamer per kamer aangestuurd en stopt zodra de instelwaarde bereikt is. Precies daar neemt de techniek het over van de inspiratie.

De fysica staat op de pagina over wat de aarde verwarmt, en het systeem op verwarmend stralend spanplafond.